Al jaren snak ik ernaar: deelnemen aan loyaltyprogramma’s zonder die malle plastic cards, waardoor mijn portefeuille eruit ziet alsof hij elk moment gaat bevallen.
Winkeliers willen graag dat je bij ze terugkomt. Daarvoor hebben ze klantentrouwprogramma’s en daar hebben wij al die cards aan te danken, zodat afrekenen vaak op kwartetten lijkt. Al heel lang vraag ik me af of dat niet anders kan.
Toen ik ooit aan Kaaswinkel Tromp suggereerde dat ze mijn spaarkaart ook zelf zouden kunnen bewaren in HUN la, bij de R, in plaats van in mijn rommelige keukenla, keken ze me aan alsof ik gek was geworden. Trouwe klanten belonen, OK, maar het moet niet teveel moeite worden kennelijk.
Maar kijk: Gall&Gall, die sowieso goed bezig zijn met hun fraaie redesign (van Millford Brand ID), boden zowaar aan om mijn klantenkaart voor me te bewaren. Graag natuurlijk, want ik kom altijd bij diezelfde winkel. Voor een Air Miles of Rocks programma is dat natuurlijk geen handige oplossing, maar het is een begin. Want waarom zou ik als trouwe klant keer op keer overal moeten aantonen dat ik een terugkerende klant ben? Internet mag dan onpersoonlijk zijn, daar wordt je tenminste altijd herkend. Door een computer, dat dan weer wel …
De oplossing van ‘mijn’ Gall&Gall is natuurlijk vriendelijk, maar in deze tijd ook wel een beetje primitief. Kan ik niet 1 universele loyalty card hebben, die door diverse winkels gescand en herkend kan worden?
Website auteur: http://www.neew.nl/
4 reacties
Emile Bons 16 december 2009 om 16:49
Het is wel heel eenvoudig om hier de open deuren in te trappen… Ik ben groot voorstander van veel gemak, delen en het weggeven van privacy in ruil voor gemak. Echter; een groot gedeelte van de medemens tot op heden nog niet.
Met een universele klantenkaart komen we weer in de eeuwenoude discussie over het weggeven van persoonsgegevens. “Dan weet men waar ik al mijn boodschappen doe”, “dan is er binnenkort niets meer geheim” en “hoe staat het met mijn privacy?” zijn veelgehoorde kreten wanneer het gaat over gedeelde betaalmiddelen, kaarten en RFID als technologie. Ik zou dan graag refereren aan de ov-chipkaart waarover nog steeds discussie gevoerd wordt.
Neemt niet weg dat ook ik me wel eens af vraag waarom ik toch bij elke winkel moet laten zien wie ik ben, op mijn vertrouwde Mugs & Muffins na, waar men wél de klantenkaart voor mij bewaard.
Daan 16 december 2009 om 17:17
@Emile: op geen enkele loyalty card staan data, er staat alleen een nummer op, dat gekoppeld is aan de gegevens die jij aan de winkel hebt verstrekt. Zo zie ik ook de universele klantenkaart voor me. Er hoeft niets anders op te staan dan je Universele kaartnummer, waarmee het systeem van de vendor jouw aankoop op de juiste account kan registreren.
Johan 16 december 2009 om 18:23
Waarom nou nog zoiets ouds als een klantenkaart?
We hebben toch ook al een DigiD, BSN en OpenID? Waarom (her)gebruiken we niet een van deze? Als privacy dan toch geen issue meer is…
Gebruik bijv. je ID-kaart als ‘klantenkaart’, ‘smartcard’ of wat je ook maar wilt.
Wouter 11 mei 2010 om 10:21
Technisch zou het een hele mooie oplossing zijn als je overal met dezelfde id card/code/of wat dan ook zou kunnen, maar vanuit een marketingperspectief is het onlogisch om het op een hoop te gooien.
Via een klantenkaart geeft een ondernemer korting weg, die hij anders niet had weggegeven. Het gaat voor de ondernemers erom, dat ze door mee te doen aan een gezamenlijk spaarsysteem informatie verkrijgen over de klanten, klantgedrag en dat er een sterkere klantrelatie wordt opgebouwd (met als bijeffect meer omzet). Enkel een kaart introduceren is niet voldoende, er moet een heel verhaal omheen zitten (incentives voor consumenten). Als je overal dezelfde kaart kunt gebruiken, vergroot je de betrokkenheid juist niet voor een ondernemer.
Ik ben zelf betrokken bij Positoos (http://www.positoos.nl/), hierbij wordt de betrokkenheid nog meer vergroot door verenigingen te betrekken in het systeem.
Jouw reactie