Oude industrie en technologie
Het bedrijfsleven en de overheid lijken op stoom te komen met het gebruik van technologie.
Trein- en bioscoopkaartjes worden online verkocht, sommige banken communiceren nu ook via Skype en online belastingaangifte doen is al een paar jaar geaccepteerd. Sinds enige tijd is Digid ook beschikbaar voor bedrijven als authenticatiemethode. Dit geeft bijvoorbeeld (zorg)verzekeraars en banken goede mogelijkheden om steeds meer online te werken, met kostenbesparingen tot gevolg.
De voordelen zijn duidelijk: je rekeningafschriften worden makkelijk doorzoekbaar en indienen en uitbetalen van een declaratie bij je zorgverzekering wordt een eitje. Misschien kan het aanvragen van een rijbewijs of paspoort straks zelfs wel online. Fysiek ophalen blijft wel nodig, want per post versturen blijft riskant. Eigenlijk wordt het allemaal veel efficiënter.
Maar neem de invoering van de rekeningrijden als voorbeeld: dit zal ook gekoppeld worden aan het burgerservicenummer (BSN, oude SOFI-nummer) en dus aan digid. De belastingdienst kan eenvoudig zien dat je meer dan 500 km privé rijdt met je auto, maar dan moet je gewoon eerlijk zijn en die extra toeslag betalen. Als een zorgverzekering toegang zou hebben tot de via internet verstuurde boetes (omdat je vaak veel te hard rijdt) kunnen ze op basis daarvan de premie van je zorgverzekering aanpassen. Is dit een manier om de mensen die een risico vormen (grotere kans op een ongeluk) ook meer te laten betalen?
De echte crux schuilt in het feit dat onze overheid via het rekeningrijden en de ov-chipkaart altijd kan zien waar je (geweest) bent. Sommigen vinden me iemand die overal samenzweringen ziet, maar voor degenen die het boek 1984 van George Orwell gelezen hebben kan dit bekend voorkomen. Effici√´nter is niet altijd goed…
Het bedrijfsleven en de overheid lijken op stoom te komen met het gebruik van technologie.
Trein- en bioscoopkaartjes worden online verkocht, sommige banken communiceren nu ook via Skype en online belastingaangifte doen is al een paar jaar geaccepteerd. Sinds enige tijd is Digid ook beschikbaar voor bedrijven als authenticatiemethode. Dit geeft bijvoorbeeld (zorg)verzekeraars en banken goede mogelijkheden om steeds meer online te werken, met kostenbesparingen tot gevolg.
De voordelen zijn duidelijk: je rekeningafschriften worden makkelijk doorzoekbaar en indienen en uitbetalen van een declaratie bij je zorgverzekering wordt een eitje. Misschien kan het aanvragen van een rijbewijs of paspoort straks zelfs wel online. Fysiek ophalen blijft wel nodig, want per post versturen blijft riskant. Eigenlijk wordt het allemaal veel efficiënter.
Maar neem de invoering van de rekeningrijden als voorbeeld: dit zal ook gekoppeld worden aan het burgerservicenummer (BSN, oude SOFI-nummer) en dus aan digid. De belastingdienst kan eenvoudig zien dat je meer dan 500 km privé rijdt met je auto, maar dan moet je gewoon eerlijk zijn en die extra toeslag betalen. Als een zorgverzekering toegang zou hebben tot de via internet verstuurde boetes (omdat je vaak veel te hard rijdt) kunnen ze op basis daarvan de premie van je zorgverzekering aanpassen. Is dit een manier om de mensen die een risico vormen (grotere kans op een ongeluk) ook meer te laten betalen?
De echte crux schuilt in het feit dat onze overheid via het rekeningrijden en de ov-chipkaart altijd kan zien waar je (geweest) bent. Sommigen vinden me iemand die overal samenzweringen ziet, maar voor degenen die het boek 1984 van George Orwell gelezen hebben kan dit bekend voorkomen. Efficiënter is niet altijd goed…
6 reacties
Maarten van Strien 22 december 2009 om 18:47
Mooi om te zien dat veel artikelen hier weer op hetzelfde uitdraaien: privacy-issues! GJ ik vind je idd nogal paranoia betreffende het gebruik van je gegevens. Ik zeg daarbij niet dat het me niks uitmaakt dat supermarkten, Google en overheden bijhouden wat ik doe of waar ik uithang, natuurlijk zie ik in dat dit potentieel een enorme invloed heeft op de privacy.
Wat ik echter belangrijker vind, is dat deze organisaties betere diensten kunnen leveren door mijn gegevens te verzamelen! Dit gaat veel verder dan verbeteringen in de efficiënte, ze bereiken ook een dienstverbetering. Dienstverbeteringen die waarde toevoegen voor de klant – jij en ik dus.
gertjanscholten 22 december 2009 om 22:41
Daar heb je gelijk in, maar je moet hierin wel een grens trekken. Om bij het voorbeeld van BurgerServiceNummer/Digid te blijven: nu werken de belastingdienst en de politie al samen (bijvoorbeeld bestrijding van allerlei soorten fraude en illegale handel). Zo kunnen criminelen beter opgepakt worden, mits ze zich daar niet op aanpassen. Als dit middel op de juiste manier ingezet wordt, bewijzen ze de samenleving hiermee een dienst.
Een voorbeeld van een middel dat misschien niet op de juiste manier ingezet wordt zou het filteren van internet verkeer kunnen zijn, neem als voorbeeld Australië.
De vraag is hoeveel je wilt opgeven voor betere dienstverlening. Dat antwoord is voor iedereen anders.
Het is logisch dat veel discussies op privacy-issues uitdraaien, het draait bij IM om hoe de informatie gebruikt wordt. Privacy stelt daaraan grenzen die met recente ontwikkelingen in ieder geval dichterbij komen en misschien overschreven, maar om daarover te oordelen ben ik niet de juiste persoon.
Johan 28 december 2009 om 13:36
|| De echte crux schuilt in het feit dat onze overheid via het rekeningrijden en de ov-chipkaart altijd kan zien waar je (geweest) bent. ||
Ik heb toch – als het goed is – niets te verbergen?
Als ik opgeef minder dan 500km privé te rijden met mijn leaseauto, en ik ga over die grens – dan ben ik toch fout bezig?
Oké, oké, wij zijn zulke brave burgers, wij doen dat natuurlijk niet. Dus is dit een onnodige privacy schending, zeg je. Het lastige voor de overheid is alleen, dat ze -helaas- niet iedereen meer op hun woord en mooie glimlach kunnen geloven.
En om als informatiemanager nu een whitelist te gaan aanleggen met ‘trusted identities’ is ook zo wat…
gertjanscholten 28 december 2009 om 14:09
Het gaat niet om de heffing voor privé-gebruik van je leaseauto, dat is een voorbeeld van koppeling van gegevens waar dat vroeger niet mogelijk was.
Een paar dagen geleden las ik in een oude nrc.next (1 december 2009) een opinie-artikel waarin de titel precies mijn mening verwoord: De staat weet zo’n beetje alles van me. En dat bezorgt me een déjà-vugevoel: alsof ik weer in communistisch Polen leef. Als de veiligheidsdiensten … een fractie van de mogelijkheden hadden die nu tot de beschikking van de Nederlandse staat staan, dan was er geen onafhankelijke vakbond in Polen ontstaan.
Het baart mij dan ook zorgen dat in Nederland bijvoorbeeld zowel absoluut als relatief t.o.v. het aantal inwoners de meeste telefoons worden afgeluisterd. Hier bovenop komt nog het loggen en zes maanden bewaren van internetverkeer.
Dit zijn allemaal potentiële repressiemiddelen die onder een ‘goedaardige’ regering geen kwaad kunnen, maar een groot gevaar vormen in de handen van minder aardige mensen. ‘Gewoon omdat het kan’ proberen we alles vast te leggen wat enig aanknopingspunt zou kunnen bieden bij terrorsimebestrijding, kinderporno, fraude, etc. Uit het artikel: Het meest verontrustende is het schimmige gebied van de bevoegdheden van overheidsinstanties; niemand weet wat de Staat straks met de gegevens werkelijk gaat doen Zolang daar niks over is vastgelegd, zijn daar ook geen beperkingen voor.
Anders gezegd: we geven vrijheden op voor een betere dienstverlening, maar verliezen daarbij uit het oog dat we die vrijheden misschien ooit hard nodig hebben. Zouden we de eenmaal opgegeven vrijheden terugkrijgen als we er vriendelijk om vragen? Ik denk het niet.
Johan 29 december 2009 om 11:46
||Het meest verontrustende is het schimmige gebied van de bevoegdheden van overheidsinstanties; niemand weet wat de Staat straks met de gegevens werkelijk gaat doen. __ Zolang daar niks over is vastgelegd, zijn daar ook geen beperkingen voor.||
Hier heb je een punt GJ. Daarover ben ik het wel met je eens.
Een van onze taken als IM-ers is toch ‘het op elkaar afstemmen van de vraag en aanbod van informatie’? Met daarbij het vastleggen en maken van restricties m.b.t. de toegang van de informatie.
Oftewel: de overheid mag nog wel wat IM-ers inhuren om orde op zaken te stellen.
gertjanscholten 30 december 2009 om 12:41
Ik voorzie een gouden toekomst voor iedereen die bij de overheid aan de slag wil en alle overheids-gerelateerde consultancy op dit gebied
(Ervan uitgaande dat ze het gaan oppakken, maar ergens heb ik daar een hard hoofd in. Als het kalf verdronken is…)
Jouw reactie